Jeśli komuś wydaje się, że zaburzanie pamięci lub wykoślawianie percepcji świata stwarza przesłankę do tworzenia radykalnie innego modelu życia w ramach polskiej wspólnoty narodowej, jest w błędzie.
Usłyszałem publiczną wypowiedź, że przywoływanie tradycyjnych haseł „Bóg. Honor. Ojczyzna.” działa zniechęcająco ze względu na kontekst czasu i miejsca (mówca wygłaszał ten pogląd tuż po tym, gdy zakończył się Marsz Niepodległości w Warszawie). Ze względu na okoliczności słuchania mowy nie mogłem polemizować z tak wyrażoną opinią i mogę zakładać, że jednak nie była ona związana wprost z kilkusettysięczną manifestacją patriotów pomiędzy rondem Romana Dmowskiego a Stadionem Narodowym. Gdybym miał odnieść się do wyłożonej tezy, to mógłbym jedynie uznać, że incydentalnie to ktoś używający tradycyjnych haseł „Bóg. Honor. Ojczyzna.” usiłuje je instrumentalizować, lecz nie jest to reguła.
Słowa: „Bóg”, „honor”, „ojczyzna” nie są wyświechtanymi frazami i nie tworzą pustego frazesu. Natomiast jest faktem, że bardzo sprawnie przychodzi niektórym banalizować je i godzić się na tę banalizację. Dzieje się to wówczas, gdy sztafaż Narodowego Święta Niepodległości zamienia się w wizerunkową dekorację oraz gdy swoją współobecnością uwiarygadniamy takie traktowanie święta i pozwalamy zrobić z siebie tło spektaklu na scenie należącej do różnego zabarwienia internacjonalistów, kosmopolitów czy globalistów, dla których „ojczyzna” jest w najlepszym przypadku pojęciem względnym. Niech mi (…) nie opowiada mentalnymi fotokopiami, bo rozmija się z rzeczywistością lub chce się wpisać w pojęciowy neutralizm!
Żadna z partii politycznych w Polsce nie ma na swoich listach więcej, niż kilka, może kilkanaście tysięcy członków. Warszawski Marsz Niepodległości, w którym poszło kilkaset tysięcy osób, jest demonstracją Polaków pragnących pokazać i wykrzyczeć swoje przywiązanie do tego, co nas łączy. Jest też, a może nade wszystko aktem wiary w Polskę. Także wiary motywowanej chrześcijaństwem, a szczególnie katolicyzmem. Jest zapewne w dużym stopniu inspirowane niezadowoleniem z tego, w co rządzący zamieniają państwo i w jakim kierunku chcą zmodyfikować społeczeństwo.
Katolicy są ze swojej natury patriotami, bo począwszy od uznawania rodziny za źródło i cel życia społecznego, poprzez współtworzenie i budowanie szerszych wspólnot, to właśnie naród stanowi dla katolików wyznacznik wspólnotowej tożsamości. Nie twierdzę, że mają monopol na tę percepcję, ale z pewnością jest ona dla nich pryzmatem, przez który filtrują świat.
Manifestowanie patriotyzmu, wbrew przekazom poprawnych politycznie centrów medialnych, jest potwierdzeniem polskiego genu wolności, ale także szacunku do różnicy poglądów. Na Marszu Niepodległości w Warszawie byłem sercem. Oglądałem relacje głównych stacji telewizyjnych w Polsce od TV Republika przez Polsat, TVN24 po TVP Info. Gdybym miał tyle telewizorów i widziałbym jednocześnie każdy przekaz, widziałbym tę samą rzeczywistość w zupełnie inny sposób. Wertując komunikaty mediów zagranicznych czytałem o skrajnie różnych wydarzeniach w Warszawie. Ale miałem „swoich korespondentów”, a od jednego z nich kilka z otrzymanych zdjęć zamieszczam poniżej.
To, że na czele Marszu Niepodległości niesiono znak Krzyża oraz relikwie św. Andrzeja Boboli. To, że wśród idących był prezydent Rzeczypospolitej Polski. To, że uczestnicy modlili się i śpiewali pieśni patriotyczne i religijne oraz to, że byli wśród nich duchowni czy siostry zakonne, to także oznaki, że krzycząc: „Bóg. Honor. Ojczyzna.” jesteśmy wspólnotą. Wspólnotą wartości i ducha. Cześć i chwała wielkiej Polsce! Cześć i chwała bohaterom Polski! Niech żyje Polska! Niech Bóg błogosławi Polsce!
Foto: ADi
Kto nie szanuje i nie ceni swojej przeszłości, ten nie jest godzien szacunku, teraźniejszości ani prawa do przyszłości.
(Józef Piłsudski) https://t.co/8VNjAdF0dj
— Krzysztof Kotowicz (@KotowiczKrzysz) November 11, 2026



























