KOTOWICZ.pl
  • Zapiski
  • Fakty
  • Polityka
  • Kalendarz
Brak wyników
Pokaż wszystkie wyniki
  • Zapiski
  • Fakty
  • Polityka
  • Kalendarz
Brak wyników
Pokaż wszystkie wyniki
KOTOWICZ.pl
Brak wyników
Pokaż wszystkie wyniki
Home Zapiski

Są już wszyscy razem w niebiańskich Zaleszczykach

admin Dodane przez admin
29/09/2017
w Zapiski
0
Udostępnij na FacebookUdostępnij na Twitter

Roman spaceruje już po Zaleszczykach. Razem ze swoim bratem bliźniakiem Olkiem, siostrą Janeczką oraz z rodzicami Marią i Eugeniuszem. Są znowu razem, bo dzisiaj dołączył do Nich.

Najpiękniejsze lata upłynęły im na rubieżach II Rzeczypospolitej. Gdy wrzesień 1939 roku przeciął tę idyllę, potem już nic nie było tak, jak to pewnie sobie wyobrażali wcześniej. Roman – ostatni ze świadków tego ogniwa rodu Kotowiczów, jakim były „czasy zaleszczyckie” – dzisiaj odszedł. Zapewne – co podpowiada miłość – z ostatnim oddechem wrócił, tak jak Oni wszyscy wcześniej, do tych miejsc, które tchnęły ciepłem.

Właśnie wrażenie ciepła emanowało we wspomnieniach, jakie snuł mój śp. Tata, do jakich zawsze wracała śp. Ciocia Jancia, i z którymi nie rozstawał się śp. Wujek Roman. Gdy nie tak dawno, widzieliśmy się we Wrocławiu, na Podwalu, po raz ostatni, oglądał aktualne zdjęcia z Zaleszczyk, jakie pokazywałem Mu na tablecie, zaskoczył mnie doskonałą orientacją w topografii miasta nad Dniestrem, którego przecież od wielu lat nie widział na własne oczy. Rozumiał świetnie, że oglądamy je przez internet i chciał, aby pokazywać Mu kolejne ujęcia i przybliżać na ekranie szczegóły. Kilka razy zobaczyłem wtedy w oczach Wujka krople łez.

Nadzieja podpowiada mi, że Wujek Roman znalazł już ukojenie po wszystkich dolegliwościach, jakie odczuwał. Jeszcze z dzieciństwa pamiętam, że buzowała w Nim energia witalna i pogoda serca. 87 lat, jakie przeżył, to naprawdę ogromna liczba zmian, przez jakie przeszedł. Dzieciństwo na styku narodów i kultur; niszczycielskie fale wojny; radykalnie inna rzeczywistość w Polsce czasów słusznie minionych i najnowszych; metamorfoza cywilizacyjna jakże trudna do odczytania nawet dla mnie, choć moja perspektywa jest znacznie krótsza.

W trakcie naszego ostatniego spotkania, choć poruszał się z wielkim trudem, to trzeźwość umysłu i formułowane poglądy dowodziły wewnętrznej mocy, jaką nadal dysponował. Nosił w Sobie tak wiele uczuć, że trudno dziwić się, że czasem bolało Go serce, szczególnie gdy postrzegał świat nie takim, jak go sobie wymarzył. Ostatnio coraz częściej pytał o Swoje rodzeństwo: o Olka, o Jankę – tak jakby się z Nimi widział wczoraj. Nigdy też nie pogodził się z nieobecnością Danusi – Swojej Żony.

Dzięki wierze mogę przeczuwać, że w niebiańskich Zaleszczykach jest im ciepło i bezpiecznie. Tylko tak mogę ich stąd, gdzie jestem, odprowadzać modlitwą, choć dzisiaj litery pacierzy mają słony smak. Jest mi teraz niesamowicie gorzko ze smutku, ale ufam, że słodycz zaleszczyckich owoców, łagodny szmer Dniestru i cień drzew wokół naszego tamtejszego domu (który zobaczyłem jedyny raz będąc w Zaleszczykach w latach 70.), to były jedynie zwiastuny bezkresnego dobra, jakim Dobry Pan Bóg wynagradza już Im wszystkim czas ziemskiej tułaczki.

Widzę tam wszystkich poprzedzających w tej drodze – świętej pamięci moją Babcię Marysię (+1947), Dziadka Eugeniusza (+1960), Kochanego Tatę – Aleksandra (+1980), Ciocię Jancię (+2010) i Wujka Romana (+2017).

Z odejściem Wujka Romana zamyka się nieodwracalnie epoka ciepła przywiezionego z Kresów. Nie będzie już tutaj rozmowy z Kimś, kto tak bardzo przypominał mojego Tatę, niejako uosabiał Go. Zabrakło tak niewiele, abyśmy zobaczyli się raz jeszcze i jest mi z tego powodu ogromnie przykro. Jutro mieliśmy być u Wujka razem z Karolem, a dzisiaj przyszło nam żałobnie płakać. Madzia przytuliła mnie mocno, gdy zabrakło mi sił, aby ukryć łzy. Daria pocieszyła mnie mówiąc, że „Wujek już pewnie smakuje słodkie owoce z Zaleszczyk…” Kiedy Pan Bóg pozwoli, zobaczymy się ponownie i na zawsze. Wtedy już płakać będziemy z radości. Tak wierzę. Taką mam nadzieję. I miłość pozostaje niepokonana, silniejsza niż śmierć.

Dziękuję za dobro, jakie mi zawsze wyświadczał i za ciepło, jakim nas zawsze obejmował.. Przepraszam, że nie o wszystko zdążyłem zapytać, bo widzieliśmy się nie dość często.

Kochany Wujku Romanie, odpoczywaj w pokoju wiecznym.

FOT:  Люблю Заліщики - Love Zalischyky - Lubię Zaleszczyki !
Tagi: refleksjewiara

Podobne Posty

I Bóg I honor I Ojczyzna
Zapiski

I Bóg. I honor. I Ojczyzna.

11/11/2026
Dies irae
Zapiski

Dies irae

02/11/2026
Koniec historii czy historia bez końca
Zapiski

Koniec historii czy historia bez końca?

07/10/2026
Następny artykuł

Muzyczna defibrylacja duszy

Deszcz zmiesza się z łzami

Nieporozumienia

Social Media

Polecane

Im bardziej człowiek jest wolny

Im bardziej człowiek jest wolny, tym mocniej kocha – „Pamięć i tożsamość” (2)

4 lata temu
Ludzie z plasteliny czerwonej

Ludzie z plasteliny (czerwonej)

3 lata temu

Gdzie Krym, gdzie Kreml

13 lat temu

Idąc tą Drogą

10 lat temu

Instagram

Gdy wchodzisz do katedry, aby pomodlić się, i gd Gdy wchodzisz do katedry, aby pomodlić się, i gdy wychodzisz, na wyciągnięcie rąk są (odtworzone) insygnia koronacyjne Polski. Uświadamiasz sobie wszystkie wady demokracji i przypominasz sobie, że Polska była wielka, gdy była królestwem. Zasługuje na przemyślenie…
#Polska #królestwo #monarchia #ojczyzna #arystokracja
Kto nie szanuje i nie ceni swojej przeszłości, t Kto nie szanuje i nie ceni swojej przeszłości, ten nie jest godzien szacunku, teraźniejszości ani prawa do przyszłości.
(Józef Piłsudski)
#rzeczpospolitapolska #Polska #niepodległa #wolna #ojczyzna
12 godzin w drodze: modlitwa, świadectwo, rozmowy 12 godzin w drodze: modlitwa, świadectwo, rozmowy, refleksje, plany. To była niedziela dla dzieła we wspólnocie i doświadczenie wspólnoty dzieła. 
#paxchristi #grupamedialnalogos #diecezjaświdnicka #mediakatolickie #kościół
Rano… Południe… Wieczór… Początek… Dro Rano… Południe… Wieczór… 
Początek… Droga… Cel… 
Plan… Rzeczywistość… Horyzont… 

#niebo #dzień #noc #deogratias
Tam i z powrotem na mapie, ale tak naprawdę po li Tam i z powrotem na mapie, ale tak naprawdę po linii czasu nieustannie przed siebie - ku celowi, o którym wciąż mało wiem(y), którego magnetyzm uznaję(emy) wiarą. Może dlatego coraz szybciej i tam, dokąd prowadzą drogi wytyczone przez innych (J 21,18)
#drogi #podróżowanie #wiedza #wiara #cel
Mobilność jest synonimem aktywności człowieka Mobilność jest synonimem aktywności człowieka w XXI wieku, podczas gdy kiedyś mówiło się, że „podróże kształcą”, dzisiaj są codziennością docierania od punktu do punku i z powrotem, przez co z oczu tracimy zbyt często prawdę, że w drodze jesteśmy nieustannie i jest to droga ku wieczności. 
#homosapiens #homoviator #homofidelis #homocredens

Kategorie

  • Fakty
  • Kalendarz
  • Polityka
  • Zapiski

Tematy

#miasto2_0 2061 ANEKS biznes Bliżej Słowa dialog kobieta kultura media patriotyzm polityka refleksje rodzina rozwój społeczność synod w drodze wiara wieś
Brak wyników
Pokaż wszystkie wyniki

Popularne

I Bóg I honor I Ojczyzna
Zapiski

I Bóg. I honor. I Ojczyzna.

Dodane przez KK
11/11/2026
0

Jeśli komuś wydaje się, że zaburzanie pamięci lub wykoślawianie percepcji świata stwarza przesłankę do tworzenia radykalnie innego...

Czy unikniemy dnia

Czy unikniemy dnia, w którym ostatni zgaszą światło?

10/11/2026
Różne dźwięki jedna melodia

Różne dźwięki, jedna melodia

06/11/2026
Sowiecka hydra

Sowiecka hydra

04/11/2026
Dies irae

Dies irae

02/11/2026

Ostatnie wpisy

  • I Bóg. I honor. I Ojczyzna. 11/11/2026
  • Czy unikniemy dnia, w którym ostatni zgaszą światło? 10/11/2026
  • Różne dźwięki, jedna melodia 06/11/2026

Kategorie

  • Fakty
  • Kalendarz
  • Polityka
  • Zapiski

© 2004 - 2023 Kotowicz.pl - myśl | kultura | polityka | patriotyzm | wiara.

Brak wyników
Pokaż wszystkie wyniki
  • Zapiski
  • Fakty
  • Polityka
  • Kalendarz

© 2004 - 2023 Kotowicz.pl - myśl | kultura | polityka | patriotyzm | wiara.