Alfie Evans – niespełna 2-letni chłopczyk. Dziecko znalazło się w kleszczach bezdusznego systemu używanego przez prawników i bezwzględnych procedur stosowanych przez lekarzy. Wbrew wyraźnej woli rodziców, na przekór obiektywnym faktom, lekarze i sędziowie uważają, że w interesie Alfiego jest jego śmierć. Choć po odłączeniu od aparatury szpitalnej miał umrzeć w kilka minut, chłopiec żyje.

Nie mam słów, jakimi mógłbym oddać mieszaninę uczuć i myśli, jakie przechodzącą przeze mnie odkąd obserwuję wiadomości o chłopcu. Szokuje uwięzienie pacjenta w szpitalu, choć inny szpital oferuje terapię. Odbiera mowę fakt, że kraj, który w swoim herbie ma słowa „Bóg i moje prawo” gwałci tę dewizę. Nadziei dodaje głos papieża i olbrzymie poruszenie społeczne, jakie pojawia się w Polsce wokół losu dziecka. Niezależnie od tego czy czekający na lotnisku włoski samolot wojskowy będzie mógł wykonać lot z Liverpoolu do Rzymu, by przetransportować dziecko do watykańskiej kliniki, czy nie będzie to możliwe, już wiemy, że na oczach świata dokonuje się zbrodnia. I widzimy jasno, że demokracja bez wartości (o czym kiedyś mocno mówił Święty Jan Paweł II) przeistacza się w dyktaturę. Media, w tym portale społecznościowe dosłownie huczą informacjami i komentarzami na temat dramatu, jaki stał się udziałem Alfiego i jego rodziców. Temat będzie jeszcze długo żył, ale – jak to bywa z wszelkimi poruszającymi opinię publiczną wydarzeniami – ciśnienie zainteresowania z czasem zacznie spadać.

Pozostanie za to doświadczenie przeżycia wstrząsu. Nie można przecież z obojętnością przyjmować informacji, że dziecku odebrano pomoc technologii szpitalnej i jednocześnie nie zapewnia się mu odżywiania. Nie da się być nieczułym na wiadomości, z których wynika, że sędziowie i lekarze twierdzą, że lepiej jak dziecko umrze, niż gdyby miało być leczone. Jak nie czuć przerażenia  na myśl, że traktowanie Alfiego i jego rodziców może być precedensem, a może nawet jest testem na reakcje społeczne. Jesteśmy świadkami zabójstwa na niewinnym dziecku. Czy zdolni jesteśmy nie doznawać emocji wyobrażając sobie, że w położeniu Alfiego jest nasze dziecko czy wnuk, lub że rodzicami Alfiego są nasi bliscy czy przyjaciele? W Polsce i we Włoszech, zdaje się, że w Niemczech również pacjent taki jak Alfie, byłby objęty terapią, a w przypadku braku jej rezultatów, otrzymywałby skuteczne wsparcie podtrzymujące czynności życiowe. Nie ma mowy, aby odmówić tlenu, wody czy odżywiania. Prawo, a nade wszystko normy etyczne są w tym względzie jednoznaczne. Państwo włoskie przyznało dziecku i jego rodzicom obywatelstwo włoskie, ale państwo angielskie praktycznie internowało rodzinę Evans’ów. Szpital zamieniono w więzienie. Wszystko to widzą rozmaite europejskie instytucje, które potrafią drapieżnie bronić żyjątek błąkających się w pobliżu autostrady czy robaków zżerających drzewa. Widzą to wszystko organizacje mieniące się obrońcami praw rozmaitych mniejszości, skazanych na surowe wyroki zwyrodnialców, i które propagują teorie cywilizacyjnej modernizacji. Anglicy mają czkawkę na tle trzeciego royal baby i koloru sukienki, w jakiej pokaże się przyszła żona jednego z książąt, ale już nie potrafią popatrzeć na los bezbronnego dziecka. Apeluje papież, apeluje polski prezydent, apeluje rząd Italii i stawia w gotowości swoje służby wspólnie z najlepszymi specjalistami jednej z najbardziej uznanych na świecie klinik, jaką jest Bambino Gesu, pomocną ofertę składają władze Niemiec, a w tym czasie Jej Wysokość Elżbieta II milczy. A jej poddany cierpi… Być może umiera… Być może wywalczy sobie prawo do życia. Wspierany przez swoją mamę, swego tatę i podtrzymywany setkami tysięcy, może już nawet milionami modlitw w jego intencji.

Modlitwa zostaje nam patrzącym z daleka na Alfiego – kruszynkę w oczach, herosa w uczuciach. Jezu, Ty się tym zajmij…